پل های تاریخی اصفهان از شاخص ترین نشانه های این شهر است. پل خواجو ، با معماری منحصر به فرد و طراحی چند منظوره ، بهترین پل این شهر محسوب می شود. نکته مهمی که باید هنگام صحبت در مورد خواجو در نظر گرفت این است که به غیر از هدف اصلی ، از جهات مختلفی نیز استفاده شده است. این یک سد برای کنترل آب بود ، یک محل اقامت موقت پادشاهی ، محلی برای جلسات عمومی بود ، تاج و تخت مخصوص پادشاه در مرکز آن قرار داشت و از جنب و جوش های غیر همسان در زیر آن لذت می برد که هنوز هم می توان تا این تاریخ را مشاهده کرد.
تاریخچه
پل خواجو در حدود سال 1650 تحت حکومت شاه عباس دوم از سلسله صفوی (1501 - 1722) ساخته شد. به عنوان نقشه اصلی تبدیل اصفهان به پایتخت صفویه ، تعدادی پل در بالای رودخانه زاینده رود ساخته شد. پل خواجو بر روی ویرانه های یک پل قدیمی در همان مکان ساخته شده است. شاه می خواست که طرح پل خواجو شبیه هیچ بنای دیگر در شهر نباشد ، به همین دلیل یک غرفه کوچک در مرکز آن ساخته شد. پل خواجو به دلیل موقعیت ایده آلش چشم اندازهای زیبایی از شهر را به نمایش می گذارد و دقیقاً به همین دلیل شاه دستور ساخت غرفه را داد تا بتواند بر تخت سنگ بنشیند و از مناظر شهر و چشم انداز اطراف آن لذت ببرد. باقی مانده تاج و تخت شکسته هنوز در جای اصلی خود قرار دارد.
غرفه مرکزی
غرفه مرکزی با اتاق ساخته شده است تا بتواند به عنوان محل اقامت موقت خانواده سلطنتی نیز مورد استفاده قرار گیرد. تعدادی از جلسات عمومی نیز در این پل و غرفه برگزار می شود. غرفه و پل توسط تعدادی از آثار کاشی و نقاشی تزئین شده است که در هیچ پل دیگری در اصفهان یافت نمی شود. برخی از این نقاشی ها هنوز بر روی دیوارهای غرفه دیده می شوند. در هر طرف پل خواجو دو مجسمه سنگی از شیرها ایستاده اند. آنها یکسان هستند و افسانه ها می گویند که چشم شیرها در نیمه شب می درخشند.
معماری
معماری صفوی به استحکام مثال زدنی خود مشهور است. این یکی از دلایلی است که بسیاری از ساختمانها ، کاروانسراها و بناهای تاریخی مربوط به آن دوران هنوز پابرجا هستند. همین قانون در مورد پل خواجو ادامه دارد که مانند بسیاری دیگر از بناهای معماری ایرانی از طراحی تقارن پیروی می کند. طول این پل 133 متر و عرض آن 12 متر است. پایه های آن بر روی یک لایه سنگی جامد قرار گرفته و به منظور جذب نیروی رودخانه جاری طراحی شده است. به لطف طراحی هوشمندانه آن ، صدها سال است که این پل مستحکم ایستاده است. همچنین آرتور پوپ (1881 - 1969) ، متخصص مشهور آمریکایی هنر ایران به همراه همسرش در نزدیکی پل خواجو دفن شده است.
کلام آخر
پل خواجو چیزی فراتر از یک بنای تاریخی و یک پل است. در این نقطه شادابی مداومی وجود دارد که احتمالاً در هیچ جای دیگر کشور یافت نمی شود. به عنوان یک سنت طولانی ، اصفهانی ها در زیر پل جمع می شوند تا استراحت کنند و از عصرهای خود لذت ببرند. سطح پایین پل و زیر طاق ها جایی است که تقریباً هر عصر و بیشتر در آخر هفته ها ، مردم برای پیک نیک می آیند ، می نشینند و آواز می خوانند. شما صداهای جادویی را در یک فضای آرام احساس خواهید کرد.
وانیل وفواید آن
به وبلاگ خود خوش امدید